اصولاً مهندسی آب در ایران همواره با علم و هنر و مذهب رابطه ناگسستنی داشت.[1] تأثیر عنصر آب در فرهنگ ایرانی به قدری است که در هنرهای اصیل ایرانی همچون نگارگری و معماری، نقش ویژه ای ایفا می کند.[2] یکی از مصادیق این هنر، در قنات متجلی است. هانری گوبلو قنات های ایران را با مراکش مقایسه می کند به لحاظ زیبایی شناسی قنات های ایران را به مراتب بهتر از همتایان غربی خود می داند و این تفاوت در تکنیک و ظرافت را معلول خاستگاه آن می داند.[3]

[1] ‏آرش پشوتن، «جستاری در پیشینه سدسازی ایران‏»، پیام مدیران فنی و اجرایی، ش. 21، ۱۳۹۷، ص 38.

[2] ‏سیدحسن مهدوی فر، آب از منظر فرهنگ و اجتماع، همان، ص 17.

[3] ‏هانری گوبلو، قنات ها؛ فنی برای دستیابی به آب، همان، ص 37.