از اسناد و مدارك تاریخى به خوبى پیداست كه خشكسالى‏ یك پدیده جدید نیست بلكه از عهد هخامنشیان، گاه در اثر تأثیر عوامل طبیعى، مناطقى از ایران دستخوش قحطى و خشكسالى‏ مى‏شده است.[1]

تشکیل امپراتوری فراگیر هخامنشی موجب نزدیکی بیش از پیش اقوام و ملل مختلف دنیای آن روز به یکدیگر گردید و بسیاری از روش های کشاورزی بهینه به دیگر نقاط برده شد.[2]

با توجه به کمبود شدید آب و به منظور افزایش ذخائر آبی، اولین راهکار ذخیره سازی و جلوگیری از هدر رفت آب، ایجاد سدهای خاکی و آب بند ها (بندسارها) بود. از دیرباز ایرانیان در این زمینه فعالیت داشتند. هخامنشیان در مهندسی زراعی، سدسازی و حفر کانال های آبیاری مهارت داشتند.[3]

[1] ‏مرتضی راوندی، تاریخ اجتماعى ایران‏، تهران، انتشارات نگاه‏، ۱۳۸۲، ج 1، ص 643.

[2] ‏عدنان مزارعی، تاریخ اقتصادی و اجتماعی ایران و ایرانیان از آغاز تا صفویه، همان، ص 32.

[3] ‏ابراهیم باقری زنوز، تاریخ تحولات علوم کشاورزی ایران (از دوره باستان تا عصر حاضر)، همان، ص 32.