علاوه بر مسئله آب، کشت خشخاش به یک معضل اجتماعی نیز تبدیل گردید. در دهه 1340 اهالی خراسان به میزان زیادی آلوده تریاک بودند.(پاک زبان، 1347، 67) مسئله اعتیاد تا جایی دنباله دار شد که در دهه 1360 اگر اهالی روستایی اعتیاد نداشتند قابل تحسین بود؛ نظیر عبدل آباد زاوه که چون معتاد نداشت مورد ستایش مسافران قرار می گرفت.(خسروی، 1366، 339) البته باید دانست مسئله اعتیاد سابقه زیادی داشت. وقتی اولین بار در سال 1325ه.ش اولین ممنوعیت کشت خشخاش در مشهد اعلام شد، موجی از شادی در مردم به وجود آمد زیرا آن را عامل بدبختی و فقر می‌دانستند.(نجف زاده و قصابی گزکوه، 1401، ج1، 188-187)